Παρνασσός – Αράχωβα

Παρνασσός - Αράχωβα

Το μεγαλύτερο και το πιο οργανωμένο χιονοδρομικό κέντρο στη χώρα. Και πώς να μην είναι, όταν η Αθήνα είναι μιάμιση με δύο ώρες απόσταση, αλλά και η Πάτρα, η Λαμία και άλλες μικρότερες πόλεις. Και εκτός από την πλεονεκτηκή του θέση, είναι και πολύ ωραίο βουνό!

Από το 2008, ο ΕΟΤ αποφάσισε να εκχωρήσει τη λειτουργία του κέντρου σε ιδιωτική εταιρεία.Και καλά έκανε, γιατί η ποιότητα της παροχής των υπηρεσιών ανέβηκε, με μικρότερο κόστος. Πρώτη κίνηση της κοινοπραξίας που ανέλαβε τη λειτουργία του κέντρου, ήταν η αγορά μηχανήματος-σπαστήρα, με σκοπό να καταστρέψει τις μεγάλες πέτρες στο χώρο των πιστών (λιθοτριψία), οι οποίες αποτελούν μεγάλο πρόβλημα για όλα τα χιονοδρομικά, αφού για να καλυφθούν και να μπορέσουν να λειτουργήσουν οι πίστες, χρειάζεται να συσσωρευτεί πολύ μεγαλύτερη ποσότητα χιονιού απ το να μην υπήρχαν.

Ο άνθρωπος που διευθύνει τη λειτουργία του χιονοδρομικού μέχρι και το 2010, ο Γιάννης Παπαχρήστος, έτυχε να είναι αδερφικός μου φίλος, άρα η ξενάγηση στις πίστες και στο

βουνό γενικά, έγινε με τις καλύτερες συνθήκες.

Ξεκινήσαμε πρωί Δευτέρας απ την Αράχωβα. Φθάνοντας στο Λιβάδι, έτριβα τα μάτια μου, γιατί σε σχέση με πριν 5 χρόνια που είχα ξανάρθει, το «τοπίο» ήταν εντελώς διαφορετικό. Οι κατασκευές διπλασιάστηκαν!

Λογικό βέβαια, αφού υπάρχουν διαθέσιμες προς πώληση χορτολιβαδικές εκτάσεις και πολλοί ενδιαφερόμενοι για αγορά.

Ζήτησα απ τον Γιάννη να πάμε με το αυτοκίνητο και σε μερικούς χωματόδρομους που υπάρχουν δεξιά και αριστερά, ανεβαίνοντας για το χιονοδρομικό. «Τώρα είναι που θα τρίβεις τα μάτια σου», μου λέει.

Παντού λοιπόν σε αυτό το βουνό, υπάρχουν σπίτια -ξύλινα ή πέτρινα- φυτεμένα μέσα στο δάσος. Λες και έγινε μαζική δενδροφύτευση…σπιτιών!! Και είναι παραπάνω από βέβαιο, ότι πολλά από αυτά, είτε είναι αυθαίρετα είτε χτίστηκαν πάνω σε αποχαρακτηρισμένες δασικές εκτάσεις με ψεύτικά ή λαδωμένα χαρτιά. Ποιος για παράδειγμα μπορεί να μας πείσει, ότι μέσα -κυριολεκτικά- στα έλατα, υπήρχε αγροτεμάχιο 4 τουλάχιστον στρεμμάτων, με νόμιμα χαρτιά που το πούλησε σε πλούσιο Αθηναίο για να φτιάξει σπίτι. Και ποιος μπορεί να μας πείσει ότι αυτή η έκταση ήταν κάποτε καλλιεργήσιμη, άρα νόμιμα αποκτήθηκαν τίτλοι μέσω χρησικτησίας. Πού μωρέ υπήρχαν καλλιέργειες; Στην απότομη πλαγιά του δάσους;

Μα κανένας κρατικός λειτουργός δεν έχει τα κότσια να ασχοληθεί με αυτό το θέμα;

Νομίζω ότι η άναρχη και αυθαίρετη δόμηση στον Παρνασσό, όταν μάλιστα είναι και Εθνικός Δρυμός, καταδεικνύει το μέγεθος της γελοιότητας και της διαφθοράς του ελληνικού κράτους…

Μετά την περιήγηση στην χλωρίδα του Παρνασσού, η οποία αποτελείται κυρίως από έλατα και σπίτια(!), ανεβαίνουμε στο χιονοδρομικό.

Η κατασκευή του Κέντρου ξεκίνησε το 1975 και ολοκληρώθηκε το 1976, οπότε και άρχισαν να λειτουργούν οι εγκαταστάσεις της Φτερόλακκας. Το 1981 ολοκληρώθηκε η κατασκευή των εγκαταστάσεων και στα Κελάρια , ενώ το 1987-1988 μπήκε σε λειτουργία ο “Ερμής”, ο συνδετικός αναβατήρας μεταξύ της Φτερόλακκας και των Κελαριών. Το 1993 προστέθηκε ο πρώτος εναέριος τετραθέσιος αναβατήρας αποσυμπλεκόμενης τεχνολογίας στην Ελλάδα, ο σύγχρονος ” Ηρακλής “, στη θέση Κελάρια 1950.

Το Κέντρο διαθέτει 19 πίστες, 7 χιονοδρομικές διαδρομές, 10 μονοπάτια και τρεις μίνι πίστες αρχαρίων όλων συνολικού μήκους περίπου 36 χιλιομέτρων. Οι πίστες είναι μήκους κατάβασης από 50 μ. έως 4 χλμ. για αρχαρίους, μέσους και καλούς χιονοδρόμους. Για τους λάτρεις της περιπέτειας, υπάρχουν 12 εκτός πίστας “μαύρες” διαδρομές με πραγματικά βαθύ χιόνι και πολλή-πολλή αδρεναλίνη. Το Κέντρο διακρίνεται για τα υψηλά επίπεδα ασφαλείας στις εγκαταστάσεις, τα μηχανήματα και την εν γένει καλή λειτουργία του.

Οι εγκαταστάσεις όμως του χιονοδρομικού, άρχισαν να λειτουργούν και το εκτός χειμερινής περιόδου διάστημα. Το καλοκαίρι διοργανώνονται αγώνες ποδηλάτου, τρεξίματος στο βουνό, με συμμετοχή και πολλών ξένων αθλητών, αλλά και άλλων events.

Έχει εξάλλου δημιουργηθεί πάρκο περιπέτειας και ένα τεράστιο flying fox (Εναέριο πέρασμα), το μεγαλύτερο στην Ελλάδα, μήκους 650 μέτρων και το οποίο, εκτός από την καλοκαιρινή περίοδο στην διάρκεια των εκδηλώσεων, από το 2010 σκέφτονται να το λειτουργήσουν και την χειμερινή περίοδο. Υπάρχει ακόμη και το μεγάλο μπαλόνι, δίπλα από τον στίβο περιπέτειας, το air bag το λεγόμενο, για πολύ διασκεδαστικές στιγμές παιγνιδιού!

Εθνικός Δρυμός Παρνασσού

Το 1938 ιδρύεται ο Εθνικός Δρυμός Παρνασσού, με έκταση 36.295,7 στρέμματα. Στην έκταση αυτή περιλαμβάνονται οι ογκώδεις όσο και επιβλητικές ορεινές εξάρσεις Αστραπόκομα, Καλανόραχη, Μαυροκαλή, Παλιοβούνα, Πυργάκι, Αρνόβρυση, και Άνω Ψηλό. Το δυτικό τμήμα του Δρυμού βρίσκεται στο νομό Φωκίδας, ενώ το ανατολικό και μεγαλύτερο τμήμα στο νομό Βοιωτίας.( Μεταξύ Αράχωβας, Δελφών και Επτάλοφου).

Η ασβεστολιθική δομή του βουνού, παρουσιάζει εντυπωσιακές καταβόθρες σπήλαια και βραχώδεις κορυφές, στο χώρο του Δρυμού και στη γύρω περιοχή, Επτάστομο, Κωρύκειο Άντρο. Οι πολυάριθμες κορυφές όπως : Λιάκουρα 2.457μ, Γεραντόβραχος 2.431 μ, Αρνόβρυση 2.257 μ, Πυργάκια 1.931 μ, Παληοβούνα 1.644 μ, Τσάρκος 2.409 μ, Μπαϊτανόραχη 2.104 μ, Κούκος 2119μ, Μαύρα Λιθάρια 2.316μ, κ.α., οι κλειστές κοιλάδες (Λιβάδι) ή ανοικτές κοιλάδες με δασωμένα πρανή, αλλά και απόκρημνα βράχια και βαθιά φαράγγια (Ρέμα Κεραμιδίου, Ξεριά, Μυλόρρεμα, Αγοριανίτη, Αρκουδόρεμα, Λιποκεσόρεμα, κ.α.) σε συνδυασμό με την κυριαρχία των σκληρών ασβεστολιθικών πετρωμάτων και των ισχυρών, πολλές φορές, κλίσεων, προσδίδουν στο τοπίο έντονο ορεινό χαρακτήρα, εξαιρετικής ομορφιάς και επιβλητικής αγριότητας.

Στον άμεσο περίγυρο του Δρυμού υπάρχουν αξιόλογοι αρχαιολογικοί χώροι όπως το Κωρύκειο Άντρο.

Κωρύκειο Άντρο

Αφού απολαύσαμε το καφεδάκι μας στο σαλέ της Φτερόλακκας, συνεχίσαμε την περιήγηση στο βουνό. Κατευθυνόμαστε προς το Κορύκειο Άντρο, ένα από τα σπουδαιότερα σπήλαια της Ελλάδας, που η ιστορία του χάνεται πραγματικά στα βάθη των αιώνων.

Τώρα να σας κατατοπίσω ακριβώς πώς να πάτε, δεν μπορώ, γιατί δεν υπάρχουν πουθενά πινακίδες και αν δεν το ήξερε ο Γιάννης, δεν θα το έβρισκα ποτέ. Τέτοιος σεβασμός στους ιερούς τόπους μας! Στρίβεται πάντως στο τέλος του Λιβαδιού, καθώς έρχεστε από Αράχωβα. Αν βρείτε τον χωματόδρομο που ανηφορίζει, έχοντας το Λιβάδι στ΄αριστερά σας, είστε στον σωστό δρόμο. Και κει πουτελειώνει ο χωματόδρομος, υπάρχει πινακίδα και περπατάτε 20 μέτρα.

Χιόνιζε πολύ εκείνη την ώρα. Γι αυτό και ψάξαμε βιαστηκά την χαραγμένη στον μεγάλο βράχο επιγραφή που λέει «ΕΥΣΤΡΑΤΟΣ ΑΛΚΙΔΗΜΟΥ ΑΜΒΡΥΣΣΙΟΣ ΣΥΝΠΕΡΙΠΟΛΩ ΠΑΝΙ ΝΥΜΦΑΙΣ».

Το σπήλαιο ήταν αφιερωμένο στον θεό Πάνα και την νύμφη Κωρυκεία., ενώ ανακαλύφθηκαν εδώ πάρα πολλά ευρήματα, που μαρτυρούσαν ότι επρόκειτο για λατρευτικό χώρο. Στο βάθος του σπηλαίου, πριν το ΑΔΥΤΟΝ, υπάρχει ακόμη μια χαραγμένη επιγραφή που λέει: ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΣ ΔΕΛΦΟΥΣ. Αριστερά στην 1η μεγάλη αίθουσα της σπηλιάς, θα δείτε έναν μεγάλο σταλαγμιτικό βράχο, που ονομάζεται ΤΡΑΠΕΖΑ και εκεί εικάζεται ότι άφηναν τις προσφορές τους οι προσκυνητές. Το αρχαίο μονοπάτι που ξεκινούσε από τους Δελφούς και κατέληγε εδώ, υπάρχει και σήμερα και ξεκινά από το Μουσείο του Άγγελου Σικελιανού στο χωριό Δελφοί.

Φόρο τιμής στο ιερό σπήλαιο, αποτίσανε και μερικοί νεοέλληνες, που διοργάνωσαν πρόσφατα RAVE PARTY εντός του σπηλαίου !!!

Το χιόνι όμως έξω απ΄ τη σπηλιά, έφτασε σε οριακό σημείο για το όχημά μας και δε λέει να πάμε με τα πόδια στην Αράχωβα…

Leave a Reply